Dag 25, vrijdag 16 januari, Mahabalipuram

Vanacht toch weer de hele tijd diarree gehad en krampen dus maar wat stoppers gebruikt. Het waren zeer effectieve champignons daar in dat restaurant in Chennai. Vandaag komen hier in Mahabalipuram tienduizenden mensen die een bad in de zee gaan nemen (of een wet sari, waar het voor de vrouwen op neerkomt). Dat schijnt hier gebruikelijk te zijn tijdens deze pongaldag. Gisteren zijn we ervoor gewaarschuwd dat we het stadje misschien wel uitkomen, maar of we er ook weer in kunnen?

Paul is vroeg aangekomen met zijn kinderen en ik heb heerlijk gezwommen in het zwembad, in de plenzende tropische regen. Nu is de hemel weer wolkenloos. We hebben een bespreking met Paul over de projecten van Karunalaya op het programma, zwemmen voor de kinderen van beide families en een bezoek aan Crocodile Bank, een krokodillenboerderij vijf kilometer van Mahabalipuram.

Het afscheid nadert nu echt. We hebben er veel moeite mee. De kinderen vinden het prachtig om Beulah, Jacob en Peter terug te zien. Ze zijn weer flink aan het ravotten. Als ik terugkom van een bliksembezoek aan het internetcafxe9 blijken de Deurlootjes en de Sunder Singhetjes naar zee te zijn gelopen. Geheel doorweekt komen ze even later aansjokken.

Het programma is veranderd. We gaan eerst naar Crocodile Bank en zullen daarna lunchen en de projecten bespreken. Als we vertrekken, komen de zee-pelgrims ons al in drommen tegemoet. Bij het begin van het plaatsje heeft de politie road blocks ingericht. Paul vraagt bezorgd naar de mogelijkheden om over enkele uren weer binnen te komen. Elke agent geeft weer een ander antwoord.

Crocodile Bank is leuk. Het zit er tjokvol krokodillen. Althans de Indiase variant van de marsh crocodile (moeraskrokodil). Die zijn blijkbaar erg vruchtbaar. De kuilen zitten overvol en de beesten liggen en kruipen over elkaar heen. Rivierkrokodillen zijn er in mindere getale, net zoals Amerikaanse alligators. Slangen en schildpadden zijn er ook te bewonderen. Maar na een half uurtje heb je eigenlijk wel genoeg krokodillen gezien voor de rest van je leven.

Vooral voor kinderen is het een prachtige ervaring. En er is echt xe9xe9n bijzonder ding: een kijkglas waarin je kunt zien hoe een zoetwaterkrok zich onder water beweegt. Paul zegt dat hij iedere keer dat hij in Crocodile Bank was de krokodil weigerde te gaan zwemmen.

Nu beweegt hij zich sierlijk voor alle toeschouwers, zonder overigens de vis in de vijver te verschalken. Hij krijgt al zoveel voer dat hij er geen behoefte aan heeft.

Voor de kinderen kopen we gifgroene knuffelkrokodillen. Een grote hit. En dan gaan we terug naar Mahabalipuram. Zo’n kilometer voor het dorp staan we in de file die echt heel traag opschiet. Dan is het grote moment daar: we proberen onze meestersmoes (die hebben we onderweg bedacht): Paul moet ons naar ons hotel brengen want vanavond moeten we het vliegtuig halen.

Het werkt niet, maar we mogen toch door omdat Paul beweert dat hij in het duurste hotel van het stadje logeert. We mogen officieel tot aan dat hotel. Maar eenmaal de wegafzetting voorbij, is er niemand meer die ons een strobreed in de weg legt. We rijden rechtstreeks naar onze lunchtafel en het zwembad.

De bespreking verloopt goed. Paul heeft altijd zijn zaakjes uitstekend voor elkaar. Alle rapportages zien er goed uit en hij is duidelijk bezig om het wat verwaarloosde straatkinderenshelter te verbeteren. De slechte warden (oppasser) die af en toe zelfs kinderen sloeg,is ontslagen en vervangen door een drietal betere kandidaten.

Er wordt weer geregeld (Engelse) les gegeven en de jongens lopen er beter gekleed bij. We hebben een project op stapel staan met steun van kinderen uit Beuningen waarbij er ook extra kleding en slippers plus slaapmatten en dekens voor de kinderen worden gekocht. Onze collega’s van Stichting Karunalaya in Nederland zorgen voor geld voor goed personeel.

Door de drukte van de tsunamiprojecten, was het straatkinderenshelter wat in de verdrukking gekomen. Nu is het tijd om het weer goed op de rails te zetten.

Het afscheid van Paul, Bakiam en de kinderen wordt ingeluid met een bezoek aan Moonrakers, een restaurant dat ons door vrienden is aanbevolen en dat in alle reisgidsen enorm lovende recensies krijgt. We willen onze gasten eens lekker verwennen.

Het wordt een fiasco. De ongelooflijk gore tafel die door het ‘schoonmaken’ met een gore lap nog goorder wordt, had ons moeten waarschuwen. Het eten is slecht en de bediening is nog abominabeler. Bestellingen komen niet of veel te laat. Clemens en Myrthe krijgen hun eten pas na anderhalf uur ondanks herhaaldelijk aandringen.

Het is een echte aanfluiting en ik schiet dan ook gigantisch uit mijn slof tegenover de totaal ongexefnteresseerde bediening. "Het is druk, want het is vandaag festival", is het belachelijke excuus. Belachelijk, Want naar dat festival komen alleen Indiers en in dit restaurant zitten louter blanke toeristen. Dus: ga je naar Mahabalipuram, boycot dan Moonrakers!

Een leuke verrassing: Paul en Bakiam komen ons morgennacht uitzwaaien op het vliegveld! Dat is echt fantastisch. Nadat de Sunder Singhetjes weer naar Chennai zijn vertrokken, gaan we nog even shoppen in het durp. We kopen een erg mooi bronzen boeddhamasker in een van de weinige wat authentiekere winkeltjes en mooi versierde linnen tassen in een ander zaakje.

Daar verkopen ze ook schilderingen op inklapbare bamboestrookjes die samen een tableauvormen. Bijna kopen we het bijzondere spul, maar dan blijkt dat achtere ieder afbeelding bij het omklappen van een flapje een pornotafereeltje zit, losjes geinspireerd op de Kama Sutra. Klap je een ander flapje om dan verschijnt er een onschuldig plaatje van een dier. Curieus. En misschien hadden we het toch moeten kopen, want ik heb nog nooit iets dergelijks gezien.